การพัฒนาประเทศวันนี้ยังเคว้งคว้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของศักยภาพบุคคลากรเรื่องของการสร้างความรู้ นวัตกรรม…เรื่องของคุณภาพและความก้าวหน้าฯ ซึ่งเป็นผลพวงสำคัญจากระบบการศึกษาไทยที่ล้าสมัย ก้าวตามโลกไม่ทัน!
สาขาอาชีพที่ต้องการกลับขาดแคลนมาก ในทางตรงกันข้ามสาขาที่บรรดาสถานศึกษาทั้งหลายผลิตกันออกมามากมาย กลับต้องตกงานกันเกลื่อน!
การพัฒนาเศรษฐกิจสังคมไปทางนึง ขณะที่การศึกษาพัฒนาย้อนศรสวนทางไปอีกทางนึง
กระบวนการพัฒนาการศึกษา ยังคงยึดติดแต่เรื่องเชิงเทคนิคอำนาจวิชาชีพอย่างถอนตัวไม่ขึ้น โดยไม่ได้คำนึงถึงความก้าวหน้าที่เป็นจริง ไม่ตระหนักถึงคุณภาพที่สัมพันธ์กับการพัฒนา
ความสูญเปล่าของการศึกษาไทยจึงมากมาย!
การสร้างเศรษฐกิจใหม่วันนี้ของประเทศ ต้องพึ่งพาบุคคลากรคุณภาพสูงยุคใหม่ที่ไม่ใช่ผลิตผลของการศึกษายุคเก่า จึงจำเป็นต้องพึ่งพาสัมพันธ์กับนานาชาติ แสวงหาความร่วมมือเพื่อพัฒนาให้เท่าทันโลก บนรากฐานความต้องการที่เป็นจริง และหยุดความสูญเปล่าให้หมดไป
ทุกภาคส่วนที่มีหน้าที่รับผิดชอบด้านการศึกษา ต้องสร้างวัฒนธรรมแบบแผนการศึกษายุคใหม่ สร้างมิติการมีส่วนร่วมหลายฝ่ายหลากระดับ ทั้งจากสถานศึกษา สถานประกอบการ แหล่งความรู้ความชำนาญด้านเทคโนโลยี เพื่อสร้างความร่วมมือทั้งแนวราบ แนวดิ่ง สร้างมาตรฐานการเรียนการสอน ที่กำหนดความต้องการจากวันนี้สู่อนาคต
การเปิดสร้างสัมพันธ์กับนานาชาติหลายฝ่าย จะเป็นตัวช่วยสำคัญในการรื้อสร้างการศึกษา ทั้งในวัฒนธรรมการเรียนรู้และคุณภาพใหม่ ให้สอดคล้องกับโลกยุคใหม่ที่เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
หากการศึกษายังล้าหลังกว่าการพัฒนา…ล้าหลังกว่าการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ ประเทศนี้ก็มีหวังถูกเบียดขับไปอยู่ชายขอบ!
เรื่อง : อภิชาต ทองอยู่
