ไม่มีใครคนใด…หัวใจดวงใดไม่มีความหมาย
ต่างมุ่งหมายตามสายทางเดิน…คนเอ๋ยคนเอ๋ยคนต่างก็รู้อยู่
ใจของใครก็รู้รู้ใจ…ไม่แตกต่างกัน
จะมีใครคนใด…หรือใจดวงใดอยากพ่ายอยากแพ้
ใครอยากอ่อนแอเรื่องราว…ใครต่างคนต่างใครก็ต่างมุ่งหมายมั่น
คนเหมือนกันแหละหนาฟ้าดิน…ดิ้นรนหาความ
น้ำเอยน้ำใจ…ของใครให้มา
เหมือนการพึ่งพา…ภาษาความเข้าใจ
มันก็เป็นเช่นนั้นนะเออ…ฉันเธอต่างมุ่งต่างสาย
สิ่งที่วายร้ายมุ่งหมายว่าดี…เพียงแค่ความเข้าใจก็แบ่งกันไว้มั่ง
เป็นเช่นดังของขวัญให้กัน…โลกอันโสภา
ก็ใช่ว่าใครไม่มีจิตใจ…ก็ใช่ว่าใครอยากไร้คุณค่า
ก็ใช่ว่าใครอยากเสียน้ำตา…นะเอย
น้ำเอยน้ำใจ…ของใครให้มา
เหมือนการพึ่งพา…ภาษาความเข้าใจ
บทเพลง “น้ำเอยน้ำใจ” ประพันธ์โดย “อัสนี โชติกุล”
ไม่เพียงวิกฤต COVID-19 เท่านั้น ที่เราได้เห็น น้ำเอย “น้ำใจ” Thailand Only!
ที่ออกมาตั้ง “จุดแจกอาหาร” เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ช่วยเหลือเจือจุนกัน ระหว่าง “คนไทย” ด้วยกัน
ทั่วทุกหัวระแหง ทั้งในกรุงเทพฯ ทุกตรอกซอกซอย และหัวเมืองต่างจังหวัด ที่ “ชาวบ้านด้วยกัน” ต่างพากันออกมาตั้ง “จุดแจกอาหาร”
โดยมีแถว “ชาวบ้านด้วยกัน” เข้าคิวกันยาวเหยียดเพื่อรอรับอาหาร เป็นอย่างนี้ทุกวัน และเป็นเวลาหลายวันมาแล้ว!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นอกเหนือจาก “ชาวบ้าน” แล้ว ยังมี “ชาวเน็ต” อีกจำนวนมาก ที่ “อนุญาต” ให้ “ฝากร้าน”
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ “การฝากร้าน” แทบจะเป็นสิ่งน่ารังเกียจ น่ารำคาญ สำหรับ “ชาวเน็ต” ส่วนใหญ่
แต่ในวิกฤต COVID-19 นี้ เราได้เห็น ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ช่วยเหลือเจือจุนกัน ระหว่าง “คนไทย” ด้วยกัน ผ่าน “การฝากร้าน” ของ “ชาวเน็ต”
ไม่ว่าจะเป็นเครือข่ายสถาบันอุดมศึกษา หรือสถาบันการศึกษาขั้นพื้นฐานต่างๆ ที่ระดม “ศิษย์เก่า” เปิดช่องให้มีการ “ฝากร้าน” กันได้อย่างอิสระเสรี
และหน่วยงาน หรือองค์กรต่างๆ จำนวนมาก ก็ได้มีการเปิด “รับบริจาค” ทั้งเงินและสิ่งของ เพื่อนำไปมอบให้แก่บุคลากรทางการแพทย์ “นักรบชุดขาว”
โดยหลายหน่วยงาน และองค์กร ก็นำสิ่งของ และเงิน ไปบริจาคให้กับ “ชาวบ้านด้วยกัน” อีกทอดหนึ่ง
อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว แน่นอนว่า แฟนพันธุ์แท้ SALIKA อาจนึกไปถึงวิกฤตการณ์ก่อนหน้านี้ ที่เราได้เคยเห็น ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ช่วยเหลือเจือจุนกัน ระหว่าง “คนไทย” ด้วยกัน
ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ในปี พ.ศ. 2554 หรือสถานการณ์น้ำท่วมในภาคและจังหวัดต่างๆ ในอีกหลายกรรมหลายวาระ ที่เราได้เคยเห็นคาราวานคนไทย เดินทางไปช่วยเหลือกันและกัน แจกของ กู้ภัย อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โดยเฉพาะน้ำท่วมจังหวัดอุบลราชธานีครั้งล่าสุด
หรือจะเป็นเหตุการณ์สึนามิที่จังหวัดภูเก็ตและจังหวัดใกล้เคียง ที่คนไทยระดมสรรพกำลังมากมายเพื่อเข้าช่วยเหลือพี่น้องภาคใต้ เหมือนครั้งพายุเกย์พัดถล่มชุมพร
หรือจะเป็นเหตุการณ์ช่วยเหลือ “หมูป่า” ที่วนอุทยานถ้ำหลวง-ขุนน้ำนางนอน จังหวัดเชียงราย รวมถึงเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่หลายครั้งในกลุ่มจังหวัดภาคเหนือ
หรือจะเป็นเหตุการณ์โรงแรมรอยัลพลาซาถล่ม ที่จังหวัดนครราชสีมา หรือที่รู้จักกันในนาม “ตึกถล่มโคราช” รวมถึงเหตุการณ์เพลิงไหม้โรงงานตุ๊กตาเคเดอร์ จังหวัดนครปฐม และเหตุการณ์รถแก๊สระเบิด ที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ กรุงเทพมหานคร หรือเหตุการณ์เพลิงไหม้ซานติก้าผับ
หรือจะเป็นเหตุการณ์โป๊ะผู้โดยสารล่มที่ท่าเรือพรานนก ริมแม่น้ำเจ้าพระยา กรุงเทพมหานคร และเหตุการณ์ภัยพิบัติน้อยใหญ่อีกนานัปการที่เกิดขึ้นในประเทศไทย
ที่เราได้เห็น “น้ำใจคนไทย” หลั่งไหลเป็นสายธาร สู่คนไทยผู้ประสบภัย ได้รับความเดือดร้อน ทั้งที่บางห้วงเวลาเศรษฐกิจของพี่น้องคนไทยทุกคนประสบกับความยากลำบากเหมือนกัน
ที่สำคัญก็คือ น้ำเอย “น้ำใจ” Thailand Only! หลั่งไหล เดินทางไป “อย่างรวดเร็ว” “ไม่มีรีรอ” และ “ไม่ต้องร้องขอ”
ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ธารน้ำใจหลั่งไหลไป “ด้วยความเต็มใจ” ไม่แบ่งแยกเชื้อชาติ ศาสนา และความคิดเห็นทางการเมืองครับ!
ในดึกสงัดมีสายฝนโปรยปราย
ฉันเหยียดร่างกายทอดไปตามแสงเดือน
ในโสตประสาทแว่วเสียงฝนเป็นเพื่อน
ยํ้าเตือนถึงคืนวันที่ผ่านมา
โหยหวนสํานวนครวญครํ่า ลํานําของขลุ่ยไม้ไผ่
ล้อบรรเลงเพลงจากนิ้วที่พรมพราย
จากฝนที่โปรยปราย จากใจที่อาวรณ์…ถึงเธอ
เสียงขลุ่ยกลืนกลบลบสําเนียงรอบกาย
แสงจันทร์กระจายโอบพื้นดินเดียวกัน
ปล้องไผ่ผิวนี้มีสืบสายสัมพันธ์
เกิดแต่กอร่วมกันนานมา
แหละผู้คนทุกชนทุกชั้น ก็สัมพันธ์ดังขลุ่ยไม้ไผ่
คือแรงลมพลิ้วผ่านลําไม้
มีลมจากแรงกาย มีไผ่จากกอรวม…ร่วมกัน
ร่วมกัน…ร่วมกัน ร่วมกัน…ร่วมกัน
เป็นเสียงขลุ่ยที่หวีดหวิวแทงใจ
เป็นเสียงขลุ่ยที่กึกก้องตะโกนไกล
เป็นเสียงขลุ่ยที่อยู่เหนือความตาย
ความเหงาในดวงใจ ความทุกข์ในเรือนกาย
ความชั่วร้ายในตัวตน อันพสุธนก็สาบสูญ
เป็นเสียงขลุ่ยที่หวีดหวิวแทงใจ
เป็นเสียงขลุ่ยที่กึกก้องตะโกนไกล
เป็นเสียงขลุ่ยที่อยู่เหนือความตาย
ฉันมาฝากเอาไว้ ฉันมาฝากเอาไว้
ฉันมาฝากเอาไว้…ในดวงใจของเธอ
เพลงไม้ไผ่ ประพันธ์โดย ยืนยง โอภากุล
