เป็นที่รู้กันดีว่าในตอนนี้ เทรนด์ความต้องการบุคลากรในภาคอุตสาหกรรม เริ่มปรับเปลี่ยนมาทางการเปิดรับแรงงานวิชาชีพที่มีฝีมือและมีทักษะสูงมากขึ้น ดังนั้น สถาบันการศึกษาที่จะเป็นกำลังสำคัญในการผลิตบุคลากรตอบโจทย์ความต้องการของภาคอุตสาหกรรมเป้าหมาย นั่นคือ วิทยาลัยอาชีวศึกษาทั้งที่อยู่ในสังกัดภาครัฐและภาคเอกชนทั่วประเทศ
ยิ่งถ้ากระชับพื้นที่ให้แคบลง มาโฟกัสอยู่ที่แนวโน้มความต้องการบุคลากรในพื้นที่ เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC ก็จะยิ่งเห็นชัดทีเดียวว่า ความต้องการแรงงานวิชาชีพต่างๆมีสูงมาก โดยเฉพาะในจังหวัดชลบุรี ซึ่งเปรียบเป็นไข่แดงในพื้นที่ยุทธศาสตร์นี้ ก็มีวิทยาลัยอาชีวศึกษาหลายแห่ง ทั้งของภาครัฐและเอกชน
หนึ่งในนั้น มีชื่อของ วิทยาลัยเทคโนโลยีวิศวกรรมแหลมฉบัง หรือ EN-TECH เป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน ในพื้นที่นี้ที่มีศักยภาพและมีบทบาทในการผลิตกำลังคนวิชาชีพคุณภาพมาอย่างยาวนาน วันนี้เราจึงได้ขอมานั่งจับเข่าคุยกับ ทรรศนะ บุญขวัญ ผู้อำนวยการ EN-TECH ถึงแนวคิดที่ใช้ในการวางกลยุทธ์ผลิต แรงงานฝีมือคุณภาพ ตอบสนองความต้องการของภาคอุตสาหกรรมทั้งในพื้นที่แหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี และในพื้นที่ EEC
ทำความรู้จัก EN-TECH ผ่านวิสัยทัศน์ผู้นำวิทยาลัย ทรรศนะ บุญขวัญ
“ตอนนี้มีนักศึกษาประมาณ 1,500 คน ในจำนวนนี้ 75 เปอร์เซ็นต์ คือ ผู้ที่เรียนในสาขาช่างด้านต่างๆ และกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ ก็เป็นเด็กในพื้นที่ โดย พ่อ แม่ มาทำงานในพื้นที่นี้ เด็กก็ย้ายตามมาด้วย จึงมาสมัครเรียนที่นี่” ทรรศนะ เกริ่นให้ข้อมูลคร่าวๆก่อนนำไปสู่การฉายภาพภารกิจการผลิตบุคลากรที่เป็นแรงงานวิชาชีพในบริบทของจังหวัดชลบุรี ที่เห็นและเป็นอยู่ว่า
“ความพิเศษของจังหวัดชลบุรี ที่หลายคนอาจจะยังไม่ทราบ คือ ที่นี่เป็นที่ตั้งของโรงงานอุตสาหกรรม นิคมอุตสาหกรรม หลากหลายด้าน ทำให้นักศึกษาที่เรียนจบจากสถาบันการศึกษาในพื้นที่นี้ ส่วนใหญ่ก็จะมีงานทำกันในแนวโน้มที่สูง นี่เป็นสาเหตุให้วิทยาลัยอาชีวศึกษาในพื้นที่ ทั้งวิทยาลัยอาชีวศึกษาของภาครัฐ สังกัด สำนักงานการอาชีวศึกษา และวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน มีจำนวนมากที่สุด อยู่ในลำดับต้นๆของประเทศไทย”
“แต่ถึงจะมีสถาบันอาชีวศึกษาจำนวนมาก ทว่า ก็ยังผลิตแรงงานมีฝีมือ ตอบสนองความต้องการของภาคอุตสาหกรรมได้ยังไม่เพียงพอ เหตุผลของปัญหานี้ ต้องบอกตามตรงว่ามันมาจากความเชื่อของผู้ปกครอง ที่ยังฝังรากลึกในสังคมไทยว่าอยากส่งบุตรหลานเรียนในสถาบันอุดมศึกษาหรือมหาวิทยาลัยต่างๆ จึงสนับสนุนให้บุตรหลานเรียนในสายสามัญไม่ได้สนับสนุนให้เรียนในสายวิชาชีพหรืออาชีวศึกษา”
“และด้วยระบบการศึกษา จากเดิมมีระบบการศึกษาแบบเรียนปริญญาตรีต่อเนื่อง ก็ถูกยกเลิกไป ทำให้ภาพรวมของสถาบันการศึกษาที่จะมาเป็นกำลังสำคัญในการผลิตแรงงานวิชาชีพหรือแรงงานมีฝีมือที่จะตอบสนองความต้องการในภาคอุตสาหกรรมนั้นน้อยลงไปอีก”
“ทั้งที่ ถ้ามาพิจารณา แรงงานมีฝีมือ แบ่งเป็น 2 ส่วนหลัก คือ แรงงานในภาคพาณิชยกรรม และในภาคอุตสาหกรรม ที่ขาดจริงๆ คือ ในภาคของแรงงานฝีมือภาคอุตสาหกรรมในบางสาขา อย่าง ช่างไฟฟ้า แมคคาทรอนิกส์ ถือว่าขาดจริง”
“และถ้าพูดกันตรงๆในสิ่งที่เราต้องยอมรับร่วมกัน คือ การขาดบุคลากรวิชาชีพนี้ เราขาด “แรงงานมีฝีมือที่มีคุณภาพ” ตัวชี้วัดที่ตอนนี้เรามักคุยกัน ชอบไปคุยกันในเรื่องของ ปริมาณ หรือ จำนวนคน ที่ขาด แต่ไม่ได้มาระดมสมองหาทางออกเรื่องการผลิต “แรงงานมีฝีมือที่มีคุณภาพ” ทำให้เมื่อสถาบันการศึกษาผลิตบุคลากรมาแล้ว ก็ไม่ตรงกับความต้องการของภาคอุตสาหกรรม”
“หากพูดกันถึงหลักสูตรการเรียนการสอนเพื่อผลิตแรงงานมีฝีมือในตอนนี้ สถาบันการศึกษาส่วนใหญ่ก็ต้องใช้หลักสูตรแกนกลาง ที่ได้รับการรับรองจากหน่วยงานของรัฐ ซึ่งบางหลักสูตรก็ไม่ได้ตอบโจทย์ภาคอุตสาหกรรมที่ต้องการแรงงานที่มีทักษะเปลี่ยนแปลงไปตามเทคโนโลยีภาคอุตสาหกรรมที่ปรับเปลี่ยนไปนั่นเอง”
ทุกภารกิจพัฒนาบุคลากร เป็นไปได้ ด้วยความร่วมมือของทุกภาคส่วน
หลังจากให้มุมมองเรื่องสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในพื้นที่จากประสบการณ์ในการเป็นผู้บริหาร EN-TECH มา 8 ปี แล้ว ทรรศนะ บุญขวัญ ได้กล่าวต่อถึงแนวทางที่ควรจะเกิดขึ้น เพื่อร่วมกันขับเคลื่อนภารกิจการผลิตบุคลากร โดยเฉพาะ แรงงานวิชาชีพ ว่า
“ผมมองว่า บรรยากาศในการมาร่วมมือกันในการผลิตบุคลากรตอบสนองความต้องการของพื้นที่ ในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC เป็นเรื่องที่ดีและสอดคล้องกับบริบทความต้องการกำลังคนในพื้นที่อย่างมาก ยกตัวอย่าง การเกิดขึ้นของ คณะทำงานประสานงานด้านการพัฒนาบุคลากรใน เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC HDC ที่เป็นคณะทำงานซึ่งช่วยให้ภาคการศึกษาในพื้นที่ EEC และภาคอุตสาหกรรม ได้มาจับมือร่วมกัน ปรับจูนความต้องการของผู้ผลิตบุคลากรและผู้ใช้บุคลากรให้ตรงกัน”
“ส่วนการสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการผลิตบุคลากรหรือแรงงานมีฝีมือกับภาคอุตสาหกรรมในพื้นที่ ทางวิทยาลัยเทคโนโลยีวิศวกรรมแหลมฉบัง หรือ EN-TECH ของเรา ได้ดำเนินการมาตลอดอยู่แล้วในรูปแบบของโครงการทวิภาคี ที่ทำควบคู่ไปกับการเรียนการสอนในภาคปกติ”
“มาในประเด็นเรื่องการผลิตแรงงานฝีมือที่มีคุณภาพ ผมเชื่อว่าแม้เราเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนขนาดเล็ก แต่เรามีศักยภาพ เพราะอยู่ในพื้นที่ที่ใกล้ท่าเรือแหลมฉบัง ทำให้เราสามารถสร้างความร่วมมือในด้านการร่วมกันพัฒนาแรงงานฝีมือให้ตรงกับความต้องการของบริษัทขนาดใหญ่ที่ดำเนินธุรกิจในพื้นที่นี้ได้”
“กอปรกับ บริบทของจังหวัดชลบุรี ที่เปรียบไปเหมือนเป็นพื้นที่ไข่แดงของอีอีซี และนโยบายการศึกษาของจังหวัดชลบุรีก็ให้ความสำคัญอยู่กับ การเรียนเพื่อมีงานทำ อยู่แล้ว ดังนั้น ยุทธศาสตร์ของจังหวัดชลบุรีจึงชัดเจนในเรื่องการจัดการศึกษาเพื่อการมีอาชีพ ซึ่งเกิดขึ้นนานแล้ว และเมื่อเกิดโครงการ EEC ขึ้น ยุทธศาสตร์การผลิตบุคลากรก็มีความชัดเจนเช่นกันว่า เพื่อตอบสนองความต้องการของภาคอุตสาหกรรมเป้าหมาย หรือ 10+2 S-curve ในพื้นที่ การพัฒนาและความร่วมมือด้านการผลิตบุคลากรจึงเดินหน้าต่อไปได้แบบไร้รอยต่ออยู่แล้ว”
“เช่นกันกับการพัฒนาภาคอุตสาหกรรม ที่มียุทธศาสตร์ชัดเจนเช่นกันว่าในพื้นที่จะเน้นพัฒนาภาคอุตสาหกรรมท่องเที่ยว และอุตสาหกรรมเป้าหมายทั้ง 10+2 S-curve ตามยุทธศาสตร์ของ EEC โดยมุ่งเน้นการผลิตในอุตสาหกรรมสะอาด และใช้เทคโนโลยีการผลิตระดับสูง ทำให้ในพื้นที่จังหวัดชลบุรีไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องมลพิษจากภาคอุตสาหกรรมมากอยู่แล้ว นอกจากนั้น ภาคอุตสาหกรรมที่เด่นในพื้นที่จังหวัดชลบุรี คือ ภาคอุตสาหกรรมโลจิสติกส์”
“ดังนั้น ด้วยศักยภาพของพื้นที่จังหวัดชลบุรี คำถามว่า เด็กที่นี่จบไปมีงานทำหรือเปล่า? คงไม่ใช่คำถามที่จะมาถามในตอนนี้แล้ว เพราะแหล่งงานในจังหวัดมีจำนวนมากจริงๆ แต่คำถามที่ควรค่าจะถามในพื้นที่นี้ คือ จบไปแล้วได้งานที่มีรายได้สูงหรือเปล่า? มากกว่า”
ความสำเร็จของ EN-TECH ที่ชี้วัดได้ด้วยการเดินหน้าพัฒนาหลักสูตรใหม่ตลอดเวลา
“สำหรับนักศึกษา ระดับ ปวส. ที่ทาง EN-TECH ผลิตได้ ก็มีประมาณ 500-600 คน โดยในจำนวนนี้มี 75 เปอร์เซ็นต์ เป็นช่างอุตสาหกรรมอย่างที่เกริ่นไว้ในตอนต้น ทั้งนี้ บุคลากรที่จะเติบโตเป็น แรงงานมีฝีมือ ที่ทาง EN-TECH ผลิตเยอะมากที่สุด จะเป็นแรงงานทักษะด้านการจัดการโลจิสติกส์” ทรรศนะให้ข้อมูลเพิ่มเติมถึงศักยภาพการผลิตบุคลากรวิชาชีพที่ทาง EN-TECH ก่อนที่กล่าวต่อว่า
“ไม่ใช่แค่การผลิตกำลังคนเท่านั้น แต่เรายังมีภารกิจในการพัฒนา ยกระดับทักษะคนทำงานในภาคอุตสาหกรรมด้วย อย่างการเปิดหลักสูตรเพื่อ Reskill และ Upskill คนทำงานในภาคอุตสาหกรรมโลจิสติกส์ และการเปิดเป็นศูนย์ทดสอบคนทำงานในคลังสินค้า เช่นพนักงานขับรถโฟล์คลิฟต์ ด้วย โดยทุกภารกิจที่ EN-TECH ทำ ล้วนเป็นการตอบสนองความต้องการในเชิงพื้นที่ทั้งสิ้น”
“นอกจากนั้น ในพื้นที่แหลมฉบังและชลบุรี ภาคอุตสาหกรรมที่มีความต้องการบุคลากรสูง และเป็น Growth ของพื้นที่ คือ ช่างไฟฟ้า และ แมคคาร์ทรอนิกส์ ซึ่งทาง EN-TECH ก็ได้จับมือร่วมกับทาง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตบางพระ หรือ มทร.ตะวันออก มาร่วมกันพัฒนาบุคลากรด้านแมคคาร์ทรอนิกส์ โดยในตอนนี้ เราได้ตกลงร่วมกัน และจะเปิดสอนอีกหนึ่งสาขา ซึ่งเป็นสาขาที่กำลังเป็นความต้องการของภาคอุตสาหกรรมเป้าหมายที่นี่”
“โดยหลักสูตรนี้ เป็นความร่วมมือระหว่าง บริษัทไทยออยล์ จำกัด, วิทยาลัยเทคโนโลยีวิศวกรรมแหลมฉบัง หรือ EN-TECH, มทร.ตะวันออก และเทศบาลแหลมฉบัง เปิดหลักสูตร Refinery Mechatronics เพื่อสร้างบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญด้านแมคคาร์ทรอนิกส์ สำหรับโรงกลั่น โดยเฉพาะ”
“ทั้งนี้ เราจะเปิดรับสมัครนักศึกษา และให้เรียนตั้งแต่ ปวช. ปวส. และปริญญาตรี ซึ่งเราวางแผนว่าจะใช้โมเดลการจัดการเรียนการสอนแบบ EEC Model Type A ที่หมายถึง การจัดการเรียนการสอนปกติ ที่สถานประกอบการและสถานศึกษามาทำงานร่วมกัน ตั้งแต่การรับนักศึกษา พัฒนาหลักสูตร พูดคุยในรูปแบบของ Site visit ระหว่างสถานประกอบการนั้นกับทางวิทยาลัยฯ เพื่อให้มั่นใจว่าสาขาวิชาที่เราร่วมกันผลิตบุคลากรอยู่นั้นสอดคล้องกับตลาดแรงงาน”
“โดยในช่วงปีการศึกษาแรก จะเปิดรับสมัครนักศึกษามาเรียนในหลักสูตรนี้ ปีละ 20 คน โดยระยะเวลาในการเรียน คือ ปวส. เรียน 2 ปี แล้วไปเรียนต่อปริญญาตรีอีก 2 ปีที่ มทร.ตะวันออก”
นอกจากนั้น อีกหนึ่งสาขาวิชาที่ วิทยาลัยเทคโนโลยีวิศวกรรมแหลมฉบัง มีความโดดเด่น คือ การเรียนการสอนในสาขาช่างเชื่อมด้วย
“ในตอนนี้ วิชาชีพช่างเชื่อม กำลังเป็นสาขาอาชีพที่มีความต้องการสูงมาก โดยในตอนนี้เราวางแผนที่จะจับมือกับมหาวิทยาลัยในภาคตะวันออก ในรูปแบบของ Area base เพื่อร่วมกันพัฒนาละยกระดับหลักสูตรผลิตช่างเชื่อม ให้เป็นแรงงานฝีมือคุณภาพตอบสนองความต้องการของภาคอุตสาหกรรมที่หลากหลาย ที่ตอนนี้จำเป็นต้องอาศัยช่างเชื่อมที่มีฝีมือในการเชื่อมโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่อย่าง ท่อส่งก๊าซใต้ทะเล หรือระบบราง เป็นต้น”
ชลบุรี พื้นที่สร้างสรรค์ของคนมีอุดมการณ์การพัฒนาเดียวกัน
“จุดเด่นที่สำคัญของคนทำงานในภาคการศึกษา จังหวัดชลบุรี คือ เรามีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน” ทรรศนะย้ำชัดเจน เมื่อถามถึง Key success ของภารกิจการผลิตกำลังคนวิชาชีพตอบสนองความต้องการของ EEC
“เราพร้อมที่จะร่วมมือกันได้ เป็น ที่ผมทำงานที่นี่มา เห็นได้ชัดว่า เราจะมาตกลงกัน แบ่งบทบาทหน้าที่กันว่าจะรับผิดชอบผลิตบุคลากรด้านใด เพราะ ในสถาบันการศึกษาหนึ่ง เราจะมาเป็น Excellence center ในหลายด้าน คงไม่เหมาะสม”
“ยกตัวอย่าง ในภาคอาชีวศึกษาในพื้นที่จังหวัดชลบุรีนี้ วิทยาลัยเทคนิคชลบุรี ก็จะรับผิดชอบด้านการผลิตบุคลากรวิชาชีพระบบราง ทาง EN-TECH ก็จะรับผิดชอบด้านการผลิตบุคลากรวิชาชีพด้านโลจิสติกส์ ส่วนวิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ ก็จะรับผิดชอบผลิตบุคลากรด้านการบิน เป็นต้น”
“และ ความเจ๋ง ของภาคการศึกษาจังหวัดชลบุรี ถ้าโฟกัสเฉพาะภาคอาชีวศึกษา ความเป็นที่สุดหลายด้านอยู่ที่นี่ อย่าง สถาบันอาชีวศึกษาขนาดใหญ่ของภาครัฐ ก็คือ วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ ส่วนวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนที่ใหญ่ที่สุด ก็คือ วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคตะวันออก หรือ E-TECH และที่ชลบุรี สถาบันอาชีวศึกษาภาคเอกชน ก็สามารถผลิตแรงงานฝีมือ สายวิชาชีพ ได้มากกว่าวิทยาลัยภาครัฐด้วย”
“สำหรับ วิทยาลัยอาชีวศึกษาภาคเอกชน ในภาพรวมทั่วประเทศ มีอยู่ประมาณ 480 แห่ง ที่มีนักศึกษาเกิน 1,500 คน แค่ 10 เปอร์เซ็นต์ และอยู่ในจังหวัดชลบุรี ถึง 5-6 แห่ง และจากประสบการณ์การทำงานด้านการศึกษาในพื้นที่จังหวัดชลบุรี มานานเกือบ 8 ปี ก็ยืนยันได้ว่า วิทยาลัยอาชีวศึกษาทั้งภาครัฐและเอกชนในพื้นที่จังหวัดชลบุรีเรารักกัน เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เพราะเหตุนี้ การพัฒนาบุคลากรในพื้นที่นี้ จึงดำเนินไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ”
เดินหน้าภารกิจเติมเต็มทักษะภาษาต่างประเทศ สร้างกำลังคนอาชีวะ พูดภาษาอังกฤษไฟแล่บ
“มาในส่วนของการจัดการเรียนการสอนของ EN-TECH ชื่อเสียงของเราในหมู่ชาวแหลมฉบังหรือคนในจังหวัดชลบุรี จะพูดตรงกันว่า โรงเรียนนี้เขา เข้มจริง” ทรรศนะเริ่มกล่าวถึงมาตรฐานการเรียนการสอนของ EN-TECH ที่เป็นที่รู้กันในพื้นที่
“ทั้งกฎระเบียบของที่นี่ค่อนข้างชัดเจนและเข้มงวด รวมถึงหลักสูตรและวิชาการที่นี่ก็ เข้ม ยกตัวอย่าง ที่ EN-TECH ของเรา เป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาที่ได้รับการรับรองว่า 0 เปอร์เซ็นต์ ยาเสพติด มา 12 ปีซ้อน เป็น โรงเรียนต้นแบบสีขาวของจังหวัดชลบุรี และในปีนี้ เราได้รับรางวัลระดับประเทศ คือ การเป็นศูนย์เรียนรู้ โรงเรียนสีขาว ครูที่นี่ไม่มีใครสูบบุหรี่เลย”
โดยเฉพาะในด้านวิชาการ ที่ EN-TECH ก็นับเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาที่ให้ความสำคัญกับการเสริมทักษะด้านภาษาต่างประเทศให้นักเรียนอาชีวะอย่างจริงจัง
“เพราะต้องยอมรับว่าปัญหาเรื่องทักษะการสื่อสารภาษาต่างประเทศ เป็นจุดด้อยของนักศึกษาอาชีวะ เราจึงให้ความสำคัญกับการวางหลักสูตร 2 ภาษา ที่มีสัดส่วนการเรียนภาษาอังกฤษ มากกว่าที่กระทรวงฯกำหนด”
“และในตอนนี้ ในภาคอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว มีแนวโน้มต้องการแรงงานวิชาชีพมากเช่นกัน อย่างในสายเรื่องสำราญท่องเที่ยว ถ้าไม่ติดวิกฤตโควิด-19 จะมีเรือสำราญมากมายจากทั่วโลกมาจอดเทียบท่าที่ท่าเรือในจังหวัดชลบุรีนี้อีกมาก ซึ่งทักษะสำคัญของแรงงานที่จะไปทำงานบนเรือสำราญได้ นั่นคือ ทักษะภาษาอังกฤษ”
“การมาทำงานเป็นผู้อำนวยการ EN-TECH ผมมีวิสัยทัศน์ชัดเจนว่า อยากทำเพื่อทุกคนในแหลมฉบัง อยากเห็นเด็กที่นี่ มีทักษะเพียบพร้อม โดยเฉพาะทักษะด้านภาษาต่างประเทศ ซึ่งจะเป็นตัวแปรให้เขามีงานที่มีรายได้สูงขึ้น”
“โดยในตอนนี้ EN-TECH ของเรามีอาจารย์ชาวต่างประเทศ ที่เป็น Native Speaker ถึง 4 คน ซึ่งถือเป็นสัดส่วนที่สูง ขณะที่หลักสูตรสองภาษาที่ทำขึ้นเพื่อนำร่องนี้มีนักศึกษาประมาณ 30 คน และในวิชาการเรียนการสอนด้านภาษาทั่วไป ก็จะมีอาจารย์ต่างประเทศนี้เข้าสอนด้วย”
“จากการพูดคุยกับเจ้าของบริษัท หรือผู้บริหาร ที่นี่ แทบทุกคนอยากรับเด็กในพื้นที่เข้าทำงาน แต่ก็จะติดอยู่ที่เด็กในพื้นที่เหล่านี้ยังไม่มีทักษะและคุณสมบัติตามที่กำหนด โดยเฉพาะคะแนน TOEIC ที่ใช้ชี้วัด”
สะท้อนอุปสรรคการพัฒนาหลักสูตร จากใจผู้นำ EN-TECH
“ปัญหาที่ฝังรากลึกในประเทศไทย คือ ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา” เมื่อถามถึงมุมมองด้านการพัฒนาภาคการศึกษา ทรรศนะพุ่งตรงมาที่ประเด็นนี้ทันที
“ในภาพใหญ่ มีความเหลื่อมล้ำในระดับโลก ระหว่างประเทศไทยกับประเทศอื่น ซึ่งต้องยอมรับว่าภาคการศึกษาของเรายังก้าวไม่ทันโลกและเด็กไทยเรียนหนัก แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับคืนมา ยังไม่อยู่ในระดับที่น่าพอใจ มาในระดับประเทศ ก็มีความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงการศึกษาในระดับจังหวัด โรงเรียนในเมืองใหญ่ตามภูมิภาคย่อมมีศักดิ์ศรีดีกว่า โรงเรียนตามต่างจังหวัดทั่วไป สุดท้าย ความเหลื่อมล้ำในระดับโรงเรียน ที่มีการจัดเป็น โรงเรียนชื่อดัง กับโรงเรียนธรรมดา เหลื่อมล้ำกันในห้องเรียน มีเด็กรวยกับเด็กจน”
“ที่กล่าวมานี้ เป็นปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาที่อยู่ในสังคมไทยมานาน มีหนึ่งตัวชี้วัด ที่แสดงให้เห็นว่าปัญหานี้ยังเรื้อรังในสังคมไทย คือ วันนี้ เรายังจ่ายค่าเรียนพิเศษมากกว่าค่าเล่าเรียนทั่วไป นี่แสดงว่าระบบการศึกษาในระบบมีปัญหา”
“ขณะเดียวกัน ในวันนี้ ถ้าอยากเห็นภาคการศึกษาไทยในทุกองคาพยพพัฒนาจริงๆ ทางภาครัฐ อย่างกระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานการอาชีวศึกษา จำเป็นที่จะต้องถอยตัวเองออกมาเป็น Facilitator เท่านั้น และอำนวยความสะดวกให้สถาบันการศึกษา หรือสถาบันอาชีวศึกษาในพื้นที่ อย่าง EN-TECH และอีกหลายสถาบันในการสร้างความร่วมมือพัฒนาบุคลากร แรงงานมีฝีมือ เพราะต้องมองว่า เราในฐานะสถาบันการศึกษาในพื้นที่ รู้ดีที่สุดถึงปัญหา อุปสรรค รวมถึงความโดดเด่น ในพื้นที่ ว่าต้องปรับ ต้องเติมเต็มในด้านไหน”
“แต่ในตอนนี้เรายังต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ อย่าง การนำเสนอหลักสูตรใหม่ที่สอดคล้องกับความต้องการของภาคอุตสาหกรรมในพื้นที่ ที่จะต้องผ่านกระบวนการของทางภาครัฐว่าในการสร้างหลักสูตรต้องอิงกับหลักสูตรแกนกลาง ซึ่งก็ต้องกลับไปในกรอบของระบบการศึกษาเดิม ทำให้การปรับหลักสูตรเป็นไปแบบไม่ทันต่อความต้องการของภาคอุตสาหกรรมและไม่ตอบโจทย์ภาคอุตสาหกรรมอย่างแท้จริง ผมมองว่าเราต้องมีการกำหนด Fast track ที่มีการลดทอนกฎเกณฑ์ในการพิจารณาลงบ้าง ถึงจะทันต่อความต้องการในพื้นที่พิเศษนี้”
“เพราะวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนเล็กๆแบบ EN-TECH ถ้าคุณภาพการเรียนการสอนไม่ดี ก็คงไม่มีผู้ปกครองไว้วางใจส่งบุตรหลานมาเรียน ซึ่งในปีการศึกษานี้จำนวนนักศึกษาที่สมัครเข้าเรียนของเราก็ไม่ได้ลดต่ำกว่าเกณฑ์เลย ดังนั้น การพิจารณาอนุมัติหลักสูตรในพื้นที่พิเศษอย่าง EEC นี้ ผมอยากเห็นความรวดเร็ว มิเช่นนั้นภารกิจการผลิตบุคลากรเพื่อตอบสนองความต้องการของภาคอุตสาหกรรมเป้าหมายคงจะสำเร็จแบบทันต่อความต้องการได้ยาก”
‘ผศ.ดร.สมหมาย ผิวสอาด’ กับภารกิจต่อยอด Core value มทร.ธัญบุรี ผลิตบัณฑิตนวัตกร ตอบโจทย์ภาคอุตสาหกรรม
