Victory Day สะพานเชื่อมอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของรัสเซียในเวทีภูมิรัฐศาสตร์โลก

วันที่ 9 พฤษภาคมของทุกปี “รัสเซีย” เฉลิมฉลอง “Victory Day” หรือ “День Победы” เพื่อรำลึกถึงชัยชนะเหนือเยอรมนีนาซีในสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออัตลักษณ์และบทบาทของรัสเซียในเวทีโลก

“С Днем Великой Победы!”…เสียงแห่งชัยชนะที่ไม่เคยเงียบหาย ในวันที่ 9 พฤษภาคมของทุกปี ทั่วทั้งรัสเซียดังกึกก้องด้วยเสียงดนตรีทหาร ขบวนพาเหรดของกองกำลัง พร้อมสายตาของโลกที่จับจ้อง “Victory Day” หรือ День Победы ไม่ใช่เพียงพิธีกรรมรำลึกถึงการชนะนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองเท่านั้น แต่นี่คือ “เวทีแสดงพลังประวัติศาสตร์และความภาคภูมิใจของชาติ” รวมถึง “สัญลักษณ์เชิงวัฒนธรรมและเครื่องมือทางการเมืองที่รัสเซียหยิบใช้ซ้ำอย่างแยบคาย”

ชัยชนะที่หล่อหลอมความเป็นชาติ

ในประวัติศาสตร์ของรัสเซีย สงครามโลกครั้งที่สองไม่ได้ถูกเรียกว่า World War II เหมือนในโลกตะวันตก แต่ถูกจดจำในนาม “The Great Patriotic War” (Великая Отечественная война) หมายถึง “สงครามรักชาติอันยิ่งใหญ่” ซึ่งกินระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 22 มิถุนายน 1941 (เมื่อกองทัพนาซีบุกสหภาพโซเวียต) ถึงวันที่ 9 พฤษภาคม 1945 (เมื่อเยอรมนียอมจำนน)

ตัวเลขผู้เสียชีวิตของสหภาพโซเวียตสูงถึง 27 ล้านคน (ทหารเสียชีวิตกว่า 8.6 ล้านคน และพลเรือนเสียชีวิตกว่า 18-19 ล้านคน) นับเป็นหนึ่งในความสูญเสียของมนุษย์ที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ และฝังรากลึกในความทรงจำของคนรัสเซียรุ่นต่อรุ่น

นี่คือชัยชนะที่เป็นมากกว่าแค่ชัยชนะทางทหาร

ชัยชนะในสงครามไม่ได้เพียงแต่ทำให้สหภาพโซเวียตกลายเป็นหนึ่งในสองมหาอำนาจโลก (เคียงข้างสหรัฐฯ) หากแต่ยังกลายเป็นแก่นของอัตลักษณ์ชาติที่ผูกโยงกับ “การเสียสละเพื่อชาติ” และ “การกู้โลกจากลัทธินาซี” จนถึงปัจจุบัน

นี่คือประวัติศาสตร์อันเจ็บปวดแต่ทรงเกียรติภูมิยิ่งของสหภาพโซเวียตที่มีเหนือยุทธการการปิดล้อมเลนินกราด (Leningrad Siege) ที่กองทัพนาซี (Wehrmacht) ล้อมเมืองเลนินกราด (ปัจจุบันคือเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก) เมืองหลวงเก่าที่มีประชากรเกือบ 3 ล้านคน เมืองทั้งเมืองถูกตัดขาดจากเส้นทางคมนาคม อาหาร น้ำ ยารักษาโรค และเชื้อเพลิงหายไปจากชีวิตประจำวัน ในฤดูหนาวปีแรก (1941-42) อุณหภูมิลดลงต่ำถึง -30 องศาเซลเซียส ชาวเมืองไม่มีความร้อน ไม่มีไฟ ไม่มีอาหาร และไม่มีหลบลี้หนีภัย ขนมปังเพียง 125 กรัม/วัน ต่อคน คือเสบียงที่แจกจ่ายในช่วงวิกฤต (น้อยกว่าขนมปังแซนด์วิช 1 แผ่น) ผู้คนเริ่มกินกาว ผิวหนังสัตว์ รองเท้าไม้ แม้กระทั่งศพ เด็กหลายแสนคนเสียชีวิตจากความหนาวและความอดอยาก

เลนินกราดพิสูจน์ว่าประชาชนธรรมดาสามารถกลายเป็น “ทหารแนวหลัง” ที่สำคัญที่สุดในสงครามได้โดยไม่ต้องถือปืน ด้วยการอดทนยืนหยัดไม่ยอมแพ้ต่อศัตรู ไม่ลุกฮือ ไม่ยอมจำนน และยังผลิตอาวุธในโรงงานแม้จะหนาวจนแข็งตาย

โรงงานหลายแห่งยังคงเดินเครื่องแม้ขาดไฟ ด้วยแรงคนและตะเกียง เด็กๆ และผู้หญิงช่วยลำเลียงอาวุธในเมืองหรือทำหน้าที่ดับไฟหลังระเบิด มีการแสดงดนตรี “Symphony No. 7 (Leningrad Symphony)” โดยคีตกวี Dmitri Shostakovich ท่ามกลางเสียงระเบิด เพื่อสร้างขวัญและกำลังใจให้ชาวเมือง

เมื่อกองทัพสหภาพโซเวียตสามารถทำลายวงล้อมในปี 1944 ได้สำเร็จ เลนินกราดกลายเป็น สัญลักษณ์ของความอดทนอย่างเหนือมนุษย์ และจิตวิญญาณของประชาชนที่ “ไม่ยอมจำนนแม้ในห้วงแห่งความตาย”

ภายหลังสงคราม เมืองเลนินกราดได้รับการอวยยศเป็น “Hero City” จากสหภาพโซเวียต สร้างอนุสรณ์ “Piskaryovskoye Memorial Cemetery” ฝังศพพลเรือนและทหารราว 420,000 ราย มีอนุสรณ์เส้นทาง “Road of Life” ซึ่งเป็นเส้นทางน้ำแข็งเหนือทะเลสาบลาดอกกา ที่ใช้ลำเลียงเสบียงเข้าสู่เมืองช่วงฤดูหนาว

ขณะที่ยุทธการสตาลินกราด (Battle of Stalingrad) ที่สหภาพโซเวียตพลิกเกมด้วยความสูญเสียมหาศาล ได้กลายเป็น turning point สำคัญของสงครามโลก

เมืองสตาลินกราด (ปัจจุบันคือโวลโกกราด) ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโวลกา มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์อย่างยิ่ง เพราะเป็นศูนย์กลางการผลิตอาวุธและอุตสาหกรรมหนักของโซเวียต เป็นเส้นทางเชื่อมน้ำมันจากคอเคซัส ที่สำคัญต่อการดำเนินสงคราม และเป็นเมืองที่ตั้งชื่อตาม “สตาลิน” ผู้นำโซเวียต จึงมีความหมายทางจิตวิทยาอย่างลึกซึ้ง ขณะเดียวกันก็จุดชี้ชะตาสงคราม เพราะเป็นครั้งแรกที่กองทัพนาซีจะต้องต่อสู้อย่างยืดเยื้อในพื้นที่เมืองใหญ่ของโซเวียต

ในช่วงกลางปี 1942 ฮิตเลอร์จึงต้องการยึดครองสตาลินกราดและแหล่งน้ำมันในเทือกเขาคอเคซัส เพื่อทำให้โซเวียต “หมดแรงต่อสู้” และเข่นฆ่าศัตรูให้สิ้นภายในฤดูหนาว เขาส่งกองทัพที่ 6 ของเยอรมนี (6th Army) นำโดยจอมพลฟอน เปาลุส (Friedrich Paulus) ซึ่งเป็นหนึ่งในกองกำลังที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในกองทัพนาซี

ยุทธการเริ่มตั้งแต่ 23 สิงหาคม 1942 ถึง 2 กุมภาพันธ์ 1943 เป็นเวลากว่า 5 เดือนครึ่ง ที่เมืองทั้งเมืองกลายเป็นสนามรบที่โหดเหี้ยมที่สุดในศตวรรษที่ 20 ด้วยการรบกันแบบประชิดตัว ทหารต้องสู้กันในตึก บันได ห้องน้ำ ซากอาคารไม่มีเส้นแนวหน้า ศัตรูอยู่ห่างกันไม่เกิน 10 เมตร ได้รับฉายาว่า “Rattenkrieg” หรือ “สงครามหนู” เพราะการรบใต้ซากอิฐใต้ดินเหมือนหนูวิ่งไปมาในเขาวงกต ท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้าย -40 องศาในฤดูหนาว ไม่มีอาหาร ยารักษาโรค หรือแม้แต่รองเท้า

กองทัพนาซีทิ้งระเบิดเมืองจนพังยับ แต่กลับกลายเป็น กับดักธรรมชาติ ให้โซเวียตแอบซ่อนและโจมตีเป็นจุดๆ ได้

ในเดือนพฤศจิกายน 1942 กองทัพสหภาพโซเวียตเปิดปฏิบัติการ “Operation Uranus” ใช้ยุทธวิธีหนีบปีก (pincer movement) โจมตีด้านข้างของกองทัพเยอรมนีซึ่งกำลังอ่อนแอและมีทหารพันธมิตร เช่น โรมาเนีย ฮังการี เป็นแนวป้องกัน ผลลัพธ์คือ กองทัพที่ 6 ของเยอรมัน ถูกล้อมไว้ทั้งหมดกว่า 300,000 นาย ไม่สามารถลำเลียงเสบียงเข้าเมืองได้เพียงพอ ทหารต้องอดอาหารและต่อสู้กับความหนาวเหน็บ ทว่าฮิตเลอร์สั่ง “อย่าเคลื่อนทัพออก” และให้ “ยืนตายอยู่กับที่” เมื่อความช่วยเหลือจากอากาศล้มเหลว ทหารนาซีต้องอดตาย และหนาวตาย ในที่สุด ฟอน เปาลุสยอมจำนนต่อสหภาพโซเวียตในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 1943 กลายเป็นนายพลเยอรมันคนแรกที่ยอมแพ้ในสนามรบ

อย่างไรก็ตาม ยุทธการสตาลินกราดนับเป็นหนึ่งในยุทธการที่นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ โดยมีผู้เสียชีวิตกว่า 2 ล้านคน ทั้งทหารและพลเรือน สหภาพโซเวียตสูญเสียมากกว่า 1.1 ล้านคน (รวมทหารและพลเรือน) เยอรมนีและพันธมิตรสูญเสียกว่า 800,000 คน ประชากรในเมืองสตาลินกราดราว 500,000 คน เหลือรอดไม่ถึง 20,000 คน

การพ่ายแพ้ครั้งนี้ถือเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี กองทัพที่เคยเป็น “สายฟ้าฟาด” ในยุโรปตะวันตก กลับพ่ายแพ้ต่อความแข็งแกร่งของสหภาพโซเวียต เป็นการเปลี่ยนโมเมนตัมของสงครามอย่างแท้จริง

หลังยุทธการนี้ เยอรมนีต้องตกเป็นฝ่ายรับ ขณะที่โซเวียตเริ่ม “รุกกลับ” อย่างต่อเนื่อง จนขยายแนวรบไปถึงกรุงเบอร์ลินในปี 1945

ยุทธการสตาลินกราดกลายเป็นบทเรียนของความเสียสละเพื่อประเทศชาติ และถูกนำมาเล่าใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวรรณกรรม ภาพยนตร์ และการศึกษา

สตาลินกราดยังคงเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ในการปลุกเร้าความภาคภูมิใจในชาติและต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์ ในรัสเซียจนถึงทุกวันนี้ อนุสาวรีย์ “แม่แห่งแผ่นดิน” (The Motherland Calls) ที่โวลโกกราด คือหนึ่งในรูปปั้นสูงที่สุดในโลก Victory Day Parade ในวันที่ 9 พฤษภาคม ของทุกปี มักมีการกล่าวถึงความกล้าหาญของเหล่านักรบในสตาลินกราด

สำหรับฉากสุดท้ายของสงครามในตำนานนี้คือการยกธงสหภาพโซเวียตเหนืออาคาร Reichstag ในเบอร์ลิน เมื่อชัยชนะสิ้นสุดลง

วันที่ 30 เมษายน 1945 ในขณะที่กองทัพแดง (Red Army) บุกเข้าสู่กรุงเบอร์ลินอย่างดุเดือด อาคารไรช์สตาก (Reichstag) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและระบอบนาซีในเยอรมนี ถูกหมายตาให้เป็น “ฉากสุดท้าย” ของชัยชนะ

แม้ว่าตัวฮิตเลอร์จะฆ่าตัวตายในบังเกอร์ในวันเดียวกันนั้น แต่ในสายตาของโลก การ “ชูธงแดงเหนือไรช์สตาก” คือภาพแทนแห่งความพ่ายแพ้ของลัทธินาซี และชัยชนะของสหภาพโซเวียตที่แสดงออกต่อสายตาสาธารณชน ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม 1945 กองทัพเยอรมนีในเบอร์ลินยอมจำนนอย่างเป็นทางการ

มากกว่าการชูธง แต่เป็นการยืนยันว่านี่คืออวสานลัทธินาซี เป็นชัยชนะของชนชั้นแรงงาน โดยสหภาพโซเวียตใช้ภาพนี้เป็นเครื่องยืนยันว่า ระบอบสังคมนิยมชนะสงครามจากพลังของประชาชน และเป็นการกำเนิดประเทศมหาอำนาจ เพราะหลังเหตุการณ์นี้ สหภาพโซเวียตก้าวขึ้นสู่สถานะ “มหาอำนาจ” เทียบเท่าสหรัฐอเมริกาในสงครามเย็นที่กำลังจะเริ่มต้นต่อไป

ปัจจุบัน ธง “Victory Banner” ถูกเก็บรักษาอย่างดีในพิพิธภัณฑ์กองทัพในมอสโก และถูกนำมาออกร่วมขบวนพาเหรด Victory Day ทุกปี ปีนี้ก็เช่นกัน

หลังสงคราม รัฐบาลสหภาพโซเวียตภายใต้สตาลินใช้ชัยชนะนี้เป็นรากฐานในการสร้างชาตินิยมแบบสังคมนิยม โดยการผลิต “ความทรงจำร่วม” (Collective memory) ที่มุ่งให้ประชาชนภาคภูมิใจในรัฐของตน และใช้เป็นเครื่องมือในการสร้างความชอบธรรมของระบอบการปกครอง

มีการสร้างอนุสรณ์สถานทั่วประเทศ เช่น สุสานทหารนิรนามในมอสโก และ Motherland Calls ที่โวลโกกราด, ผลิตหนัง ละคร เพลง และหนังสือที่เล่าเรื่อง “วีรบุรุษโซเวียต” รวมถึงมีการบรรจุเนื้อหาสงครามรักชาติในหลักสูตรการศึกษาจนถึงปัจจุบัน

ชัยชนะในสงครามถูกทำให้เป็น “ตำนานประจำชาติ” (National Mythology) ที่ไม่เพียงแต่แสดงถึงความแข็งแกร่งของทหาร แต่รวมถึงความเสียสละของประชาชน และ “ความชอบธรรมทางศีลธรรม” ที่ฉายภาพบทบาทของรัสเซียในเวทีโลกว่าตนคือ “ผู้นำฝ่ายธรรมะ” ที่เคยกอบกู้โลกจากความชั่วร้ายมาแล้ว

Victory Day 2025 ปูตินปลุกอดีตสหภาพโซเวียต จับมือสี จิ้นผิง แสดงพลังเย้ยตะวันตก

เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2025 รัสเซียได้จัดขบวนพาเหรด Victory Day อย่างยิ่งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่เริ่มปฏิบัติการพิเศษทางทหารในยูเครน โดยมีทหารกว่า 11,500 นาย และอาวุธยุทโธปกรณ์หลากหลายชนิดเข้าร่วม ประธานาธิบดีวลาดิเมียร์ ปูติน ใช้โอกาสนี้ในการเชื่อมโยงสงครามในยูเครนกับสงครามโลกครั้งที่สอง โดยอ้างว่าการปฏิบัติการในยูเครนเป็นการต่อสู้กับลัทธินาซีรูปแบบใหม่

นอกจากนี้ การมีส่วนร่วมของผู้นำจากประเทศต่างๆ เช่น ประธานาธิบดีสี จิ้นผิง ของจีน และประธานาธิบดีลูลา ดา ซิลวา ของบราซิล รวมถึงผู้นำชาติอื่นๆ กว่า 30 ประเทศ แสดงให้เห็นถึงความพยายามของรัสเซียในการสร้างพันธมิตรใหม่ท่ามกลางการถูกโดดเดี่ยวจากชาติตะวันตก

การที่ประธานาธิบดีปูตินฉลองชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่ 2 ด้วยการมีสี จิ้นผิงอยู่เคียงข้าง ขณะที่ความคุกรุ่นในยูเครนยังคงดำเนินต่อไป เป็นภาพข่าวที่สร้างความหวั่นวิตกให้กับฝ่ายตรงข้ามยิ่งนัก

รัสเซียเฉลิมฉลองวันครบรอบ 80 ปีแห่งชัยชนะของสหภาพโซเวียตเหนือนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา โดยมีขบวนพาเหรดทางทหารครั้งใหญ่ซึ่งจัดขึ้นโดยไม่มีรายงานการโจมตีของยูเครนแต่อย่างใด แม้จะเกิดการสู้รบมาต่อเนื่องเป็นเวลา 3 ปี

ปูตินกล่าวว่ารัสเซียจะไม่ยอมรับความพยายามที่จะทำให้บทบาทสำคัญของสหภาพโซเวียตในการเอาชนะนาซีเยอรมนีลดน้อยลง แต่ก็ยอมรับบทบาทของพันธมิตรตะวันตกในการเอาชนะอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เช่นกัน

ปูตินกล่าวว่า “แม้สหภาพโซเวียตต้องเผชิญการโจมตีอย่างหนักหน่วงและไร้ความปรานีจากศัตรู เราก็ยังรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งต่อบทบาทของทหารฝ่ายพันธมิตร ขบวนการต่อต้าน ประชาชนผู้กล้าหาญของจีน และทุกผู้คนที่ลุกขึ้นต่อสู้เคียงข้างกัน เพื่ออนาคตแห่งสันติภาพที่เราต่างมุ่งหวัง“

โดรนซึ่งเป็นนวัตกรรมทางเทคโนโลยีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสงคราม ถูกจัดแสดงเป็นครั้งแรก รวมถึงรถถังและขีปนาวุธข้ามทวีปยาร์สที่สามารถบรรทุกหัวรบนิวเคลียร์ได้

ทั้งนี้ ขีปนาวุธข้ามทวีปยาร์ส หรือ RS-24 Yars คือหนึ่งในอาวุธยุทธศาสตร์หลักของรัสเซียที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อเสริมความสามารถในการป้องปรามนิวเคลียร์ในยุคหลังสงครามเย็น เป็นขีปนาวุธแบบข้ามทวีป (Intercontinental Ballistic Missile – ICBM) ที่สามารถยิงได้ไกลถึง 11,000–12,000 กิโลเมตร ครอบคลุมเป้าหมายในสหรัฐฯ ยุโรป และภูมิภาคอื่นทั่วโลก จุดเด่นสำคัญของยาร์สคือการบรรทุกหัวรบนิวเคลียร์แบบ MIRV (Multiple Independently Targetable Reentry Vehicles) ซึ่งหมายความว่าขีปนาวุธลูกเดียวสามารถบรรทุกหัวรบหลายลูก โดยแต่ละหัวสามารถพุ่งเข้าสู่เป้าหมายต่างจุดกันอย่างอิสระ เพิ่มความสามารถในการทำลายล้างและลดประสิทธิภาพของระบบต่อต้านขีปนาวุธของฝ่ายตรงข้าม

ยาร์สสามารถยิงจากฐานยิงใต้ดินแบบประจำที่ (silo) และจากระบบยิงเคลื่อนที่บนรถบรรทุกพิเศษ ซึ่งทำให้ยากต่อการตรวจจับและทำลายล่วงหน้า โดยเฉพาะในกรณีที่รัสเซียต้องการใช้เป็นส่วนหนึ่งของการตอบโต้หรือตอบสนองการโจมตีแบบสายฟ้าแลบ ระบบนำทางของขีปนาวุธรุ่นนี้มีความแม่นยำสูง และหัวรบยังได้รับการออกแบบให้สามารถหลบเลี่ยงระบบต่อต้านขีปนาวุธ ด้วยการใช้หัวรบเคลื่อนที่ได้เอง (maneuverable reentry vehicles) และกลไกสร้างเป้าหลอก (decoys)

ในทางยุทธศาสตร์ ขีปนาวุธยาร์สจึงเป็นองค์ประกอบสำคัญของ “สามเหลี่ยมนิวเคลียร์” ของรัสเซีย ร่วมกับขีปนาวุธที่ยิงจากเรือดำน้ำและเครื่องบินทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ โดยทั้งหมดนี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องยับยั้งขั้นสุดท้ายในระบบความมั่นคงของประเทศ และเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจนิวเคลียร์ที่รัสเซียยังคงรักษาไว้อย่างเข้มแข็งในเวทีระหว่างประเทศ

เมื่อประวัติศาสตร์ถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง

สำหรับเวทีภายในประเทศ รัสเซียใช้ Victory Day เป็นเครื่องมือสร้างเอกภาพทางความคิด โดยผูกอดีตอันรุ่งเรืองเข้ากับอัตลักษณ์ของชาติรัสเซียร่วมสมัย ผ่านสัญลักษณ์ เพลง ป้าย และการเดินสวนสนามที่ยิ่งใหญ่ ภาพของทหารโซเวียตผู้ปลดปล่อย ยังคงเป็นบุคคลต้นแบบของ “ความรักชาติแบบเสียสละ” ซึ่งรัสเซียต้องการให้ประชาชนยึดถือในยุคที่รัสเซียเผชิญกับแรงกดดันจากภายนอกอย่างหนัก

ในทางภูมิรัฐศาสตร์ รัสเซียสื่อสารผ่าน Victory Day ว่าตนคือ “ผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งผู้พิชิตฟาสซิสต์” และผู้มีบทบาทสำคัญในการรักษาความสมดุลของโลก ความทรงจำทางประวัติศาสตร์จึงกลายเป็นเครื่องมือในการ แปะป้ายศีลธรรม (moral labeling) แก่ศัตรูทางการเมือง โดยเฉพาะปฏิบัติการพิเศษทางทหารในยูเครน ซึ่งปูตินระบุว่าเป็น “การปลดปล่อยจากนาซียุคใหม่” เพื่อสร้างความชอบธรรมทางจริยธรรม

แน่นอนว่าการใช้ประวัติศาสตร์ในลักษณะนี้ ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักว่าเป็นการเลือกเล่าอดีตแบบเลือกข้าง (selective memory) ซึ่งละเลยความซับซ้อนของสงครามและบทบาทของชาติตะวันตกในการร่วมปลดปล่อยยุโรปจากลัทธินาซี

นอกจากนี้ นักวิชาการและองค์กรสิทธิมนุษยชนหลายฝ่ายตั้งข้อสังเกตว่าการปลุกอดีตให้กลายเป็นความทรงจำที่รัฐควบคุมอาจนำไปสู่การลดทอนพื้นที่ของความคิดต่าง การปิดกั้นเสียงคัดค้าน และการยอมรับนโยบายที่ใช้ความรุนแรงในนามของชาติหรือไม่

Victory Day จึงไม่ใช่แค่วันแห่งการเฉลิมฉลองธรรมดา หากแต่เป็น “พิธีกรรมประจำชาติ” ที่รวมเอาประวัติศาสตร์ ชาตินิยม รวมถึงการเมืองไว้ในวันเดียว และ Victory Day ยังเป็นสมรภูมิของการเล่าเรื่อง (narrative battlefield) ที่รัสเซียใช้ต่อสู้ในสงครามความหมายระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เพื่อปั้นอนาคตในแบบที่ตนต้องการ ซึ่งแน่นอนว่าตะวันตกไม่ปลื้ม!

ที่มา :

• Russia Holds 80th Anniversary Victory Day Parade on Red Square
• Victory Day parade in Russia celebrates the 80th anniversary of the defeat of Nazi Germany
• Siege of Leningrad